Weekendje Londen (Arsenal)

Wat begon als een gedeelde hobby op de velden van SSE (lees: fanatiek voetballen en minstens zo fanatiek lachen, gieren, brullen), groeide uit tot een verhaal dat jaren later een hoogtepunt kreeg in Londen.

Met z’n vieren (Maartje, Suzanne, Nicole en Ilona) stapten we in het vliegtuig, op weg naar Engeland. Een weekend dat voor ons in theorie draaide om voetbal… maar laten we eerlijk zijn: ook een klein beetje om drankjes, dansjes en kijken hoe lang we het volhouden op weinig slaap. Multitasken noemen we dat.

Maar de hoofdreden was natuurlijk een wedstrijd van Arsenal, met aan de zijlijn niemand minder dan onze eigen Dendse trots: Renée Slegers.

Onze band met Renée gaat jaren terug. Ooit stonden we samen op het veld bij SSE. We vormden een hechte groep meiden, waarin vriendschap en voetbal hand in hand gingen. Renée viel toen al op: haar talent, haar doorzettingsvermogen en haar ambitie. Het was dan ook geen verrassing dat ze al op jonge leeftijd haar weg vond naar verschillende profclubs en later ook het Nederlands elftal, waar ze vele wedstrijden speelde.

Wij bleven haar volgen. Van Willem II, Oranje, en zelfs tot in Zweden. Toen ze speelde bij Linköping dachten wij: “Ja hoor, wij gaan gewoon even een weekendje Zweden doen.” Alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. En eerlijk: dat weekend was al geweldig.

Ergens tussen die Zweedse avonturen en herinneringen ontstond het idee: dit moeten we vaker doen. We gaan haar gewoon weer opzoeken.

En zoals dat gaat met goede plannen… die worden uiteindelijk werkelijkheid. In Londen.

We lieten Renée weten dat we kwamen, en zoals we haar kennen reageerde ze meteen enthousiast. Ze regelde kaartjes voor ons, iets wat we al bijzonder vonden, maar wat nog maar het begin bleek te zijn.

Op de dag van de wedstrijd liepen we richting het stadion en voelden we het meteen: dit is andere koek dan een gemiddelde voetbalwedstrijd in Nederland. Alles ademde voetbal. Overal kraampjes, overal fans, overal sfeer. En ja hoor, zelfs merchandise van Renée. Hoe bizar is dat?

Dus wat doe je dan? Precies. Vier sjaals met haar gezicht erop kopen. Geen twijfel mogelijk. Met die sjaals om (en een lichte dosis trots) doken we de fanshop in voor officiële Arsenal-shirts. We waren er klaar voor.

Stiekem hadden we al opgezocht waar we zouden zitten. Volgens de plattegrond… een skybox. Maar ja, dat klonk zó luxe dat we het zelf eigenlijk niet helemaal geloofden. Totdat we daar stonden.

Het was dus gewoon waar.

Renée had VIP-plekken voor ons geregeld in het indrukwekkende Emirates Stadion. We werden netjes ontvangen, begeleid naar boven en kwamen terecht in een skybox. Inclusief eigen ober. Daar stonden we dan: vier vrij nuchtere meiden uit Dend… die ineens deden alsof dit de normaalste zaak van de wereld was (maar ondertussen alleen maar konden lachen en elkaar aankeken van: “Wat is dit?!”).

Tijdens de warming-up zagen we Renée al. Daar liep ze dan. Handjes op de rug, dat herkenbare loopje, compleet relaxed. Alsof ze even een rondje door het park maakte in plaats van een wedstrijd voorbereidde in een gigantisch stadion. Voor ons nog steeds gewoon Renée, maar dan wel eentje die even de leiding heeft bij Arsenal.

Dan de wedstrijd: Arsenal won met 5-0 van West Ham United. Het stadion zat goed vol, de sfeer was top en het was eigenlijk de hele tijd genieten. (En ja, wij deden fanatiek mee alsof we er elke week zaten.)

Na de wedstrijd maakte Renée tijd voor ons. En dat vonden we misschien nog wel het meest bijzonder van alles, want haar schema zal allesbehalve relaxed zijn. Maar daar stond ze dan weer: gewoon onze Renée.

We knuffelden, praatten bij en lachten alsof we elkaar vorige week nog hadden gezien. Natuurlijk vroegen we ook een handtekening. Waarop zij, heerlijk bescheiden, zei: “Willen jullie echt een handtekening van mij?”
Ja Renée… natuurlijk willen wij dat.

Ze vertelde dat ze kippenvel kreeg toen ze ons zag staan met die sjaals. En dat ze tegen haar team had gezegd dat haar “Dendse vriendinnen” er waren. Dat moment alleen al… goud.

We zijn ongelooflijk trots op “onze Renée”. Op wat ze heeft bereikt, maar vooral op hoe ze zichzelf is gebleven. Want hoofdcoach zijn bij Arsenal is één ding, maar gewoon jezelf blijven, dat maakt het pas echt bijzonder.

En wij? Wij blijven haar natuurlijk volgen.

Op het moment van schijven bereikte ze met haar team de halve finale van de Champions League en staat Arsenal WFC knap derde in de competitie.

Wij kijken in ieder geval terug op een weekend vol herinneringen, vriendschap en een klein beetje VIP-gedrag waar we stiekem best aan kunnen wennen.

Wat begon op een veldje bij SSE, bracht ons naar een van de grootste stadions van Europa.

En eerlijk… dit smaakt absoluut naar meer.
Dus Londen, we zien je misschien snel weer.