Mi buurten komde verder

De donkere maanden van het jaar zijn eerlijk gezegd niet mijn beste. Alles gaat wat stroever. Maar juist dan zijn er van die momenten die licht geven. Dit is er zo één.

30 december zat ik bij Koen Wijnen, in dat kleine huisje waar zijn oma ook nog gewoond heeft. Acht man bij elkaar, ergens tussen de veertig en eenenzestig. In onze appgroep Muziek & Bier zitten er elf, maar ja… leven hè. De ene is niet fit, de ander heeft wat anders. Geen gedoe. Volgende keer beter.

Het was er zoals het moet zijn. Knus. Warm. Er stonden nog spullen van oma in huis en dat voelde niet gek — dat voelde goed. Alsof ze er nog een beetje bij was. Houtkachel aan, bier op tafel en iets later hapjes op tafel, gemaakt door één van ons die daar net wat beter in is dan de rest.

Wat we doen is simpel: we buurten. Over muziek. En daarmee eigenlijk over het leven. Over Elvis Presley, Paul Weller, Björn van der Doelen, Liam en Noel Gallagher van Oasis. Maar net zo goed over ons eigen leven.

Iedereen levert vooraf tien nummers aan. Daarvan kiezen we er drie die we die avond toelichten. Waarom dit nummer. Wat het met je doet. Waar het je aan herinnert. En daarna zijn we verplicht een minuut stil. Gewoon luisteren. Echt luisteren. Dit jaar zelfs met clips erbij, want dat huisje van oma blijkt ineens van alle moderne snufjes voorzien.

Er zitten een paar echte muziekkenners in die club. Mannen die alles weten: artiesten, producers, verhalen achter de nummers. Han wilde een statement maken voor de échte carnavalsmuziek en vroeg plechtig stilte voor Mien, waar is mijn feestneus van Toon Hermans. Zelf kwam ik met Sarah Smith, die afgelopen jaar voor het eerst in Someren-Eind speelde. Niemand die haar kende, maar nu wel.

En naarmate de Hertog Jannekes en speciaalbiertjes gedronken worden, komen de verhalen vanzelf mee. Over muziek, ja. Maar vooral over vroeger. Over mensen.

Bas zei ineens: Dit moeten we veel vaker doen.
Buurten, zei hij. Da brengt overlevering. Mondelinge overdracht. Verhalen die niet in boeken staan, maar in mensen.

Zo kwamen we bij het archief van Klaas van Houts. Zoon Bart heeft daar veel van en is bezig alles te digitaliseren. Daardoor dook ineens de film op van honderd jaar Someren-Eind. Carnaval, dorpsleven, geschiedenis. We hebben die avond niks bekeken, maar we hoorden wél de verhalen. Over Thjeu Caris. Annie Wijnen. Frans van Houts. Hans Looijmans. Sjang Veugen.

Sommigen dachten meteen: Wat kan ik hier mee voor carnaval?
Anderen zaten al bij het 150-jarig bestaan van Someren-Eind.

En ik dacht vooral: dit dus.
Buurten met mensen buiten je eigen bubbel. Dat houdt je wakker. Dat houdt je jong. En het zorgt ervoor dat verhalen blijven leven. Verhalen van onze voorouders. En van onszelf — allemaal uniek, allemaal hier neergezet met een reden.

Een paar weken later kreeg ik twee tikkies. Eén van vijf euro en één van tien.
Voor een avond die eigenlijk onbetaalbaar was.

Mi buurten komde verder. Echt

Twan van Moosdijk
Getrouwd met Suzanne, vader van Rosa, Isabel en Simon
Bestuurder van de dorpsraad