Ode aan de familie Leenders!

In het huis waar wij nu wonen, vertoef ik al sinds 1972. Kort nadat mijn vader, moeder en zussen daar neerstreken, kwam ik in contact met Jos Leenders. Hij was tien jaar ouder, maar werd mijn grote voorbeeld. Daar is mijn boerenhart verder gegroeid. Jos had zes zussen en hun ouders, Hannes en Toos, waren vooruitstrevende boeren en actief in het verenigingsleven. Het was er fijn. Over onze verweving kan ik wel een paar pagina’s vullen, maar ik ga toch één huis verder.

Bij de familie Leenders op de Heistraat 26 was het anders. Daar ging het er wat ruiger aan toe. Het gezin bestond uit zes jongens en twee meiden—dat geeft natuurlijk een andere dynamiek. Bij hun ouders, Bert en Thea, kon veel. Niet alles mocht, maar er gebeurde genoeg.

Een anekdote: ik zal een jaar of tien zijn geweest en was bij Jos Leenders aan het ‘werk’. Ik stond langs de weg en plotseling stopte er een Fendt. Het was Jos of Jan Leenders, een van de tweeling van Bert en Thea. “Ga je mee?”, werd gevraagd. Voor ik het wist, zat ik in de tractor, op weg naar België, met achter de Fendt een kieper met mest. Mijn “werkgever” Jos wist van niks en bij ons thuis ook niet, maar ik was onderweg. Ik vond het spannend, stoer en avontuurlijk.

We waren niet de enige tractor met die bestemming, maar of het echt een Fendt-colonne was, weet ik niet meer. Wel weet ik nog dat we na het lossen stopten bij een kroeg in Budel: Down Town. Als klein mannetje zat ik daar aan de bar tussen die ruige mannen van Leenders. Het nummer The Night Chicago Died van Paper Lace werd gedraaid en staat al jaren in mijn playlist als een eeuwige, mooie herinnering.

Bij deze familie kon veel en je werd uitgedaagd. De mannen jutten de boel graag op en als er een vertegenwoordiger op bezoek kwam, zaten ze het liefst met z’n allen om hem heen om hem in de maling te nemen. Vader Bert lachte het hardst.

Maar ook dit gezin bestond, net als dat van Hannes en Toos, uit echte verenigingsmensen met een groot hart—en dat is tot op de dag van vandaag zo. Ze zijn met d’n End verweven als Bas van Velthoven met carnaval. En niet alleen verenigingen, ook als buurt of Harrieke Kanters, kan of kon je altijd een beroep doen op die van Leenders. En wat ook handig is: ze weten veel, bijna alles. En als ze het niet weten, zoeken ze het voor je uit. Zo kunnen ze altijd op het juiste moment de juiste assistentie verlenen.

Helaas is Jan Leenders jaren geleden overleden en wonen dochter Maria en Harrie niet meer in ’t Eind. Maar de rest woont er nog en draagt zijn of haar steentje bij. Vaak is de partner ook nog van de partij. Of het nu de Einder is, het Einderplein, Muziekvereniging Juliana, de buurtsuper, de pastorie, carnaval, SSE, de Karnavalsstal of Zum Schluss—altijd zit er wel een handje aan van die van Bert en Thea Leenders. Piet, Jos, Annie, Frans en Marcel zijn erbij. Voor actie, arbeid en plezier.

Ik zou zeggen: ode aan deze familie—en zuinig op zijn.

Twan van Moosdijk