Café De Claes, Havenoord, Pedro’s Tapasbar

Al 72 jaar een begrip in het Eind
Al 72 jaar is café De Claes aan de Sluisstraat, richting het kanaal, een begrip in Someren-Eind.

Pierre en Alda Claessens-Rutjens begonnen in 1954 met hun café. “De Claes”, noemden de mensen het in het Eind. Samen kregen ze zeven kinderen: drie jongens en vier meisjes. Alsof dat nog niet druk genoeg was, hadden ze jarenlang ook nog zo’n zeven kostgangers in huis.

Het gezin woonde boven het café. Daar kookte Alda dagelijks voor de kostgangers, die apart van het gezin aten. Het waren drukke jaren. Zoon Peter, de huidige eigenaar van Pedro’s Tapasbar, runt de zaak samen met zijn vrouw Wilma.

Pierre en Alda hadden daarnaast ook twee frietzaken: één in de Hei, die later werd overgenomen door Sjef Buijzers, en één in Someren-Noord, die later werd overgenomen door Jan Megens. De kinderen Claessens hielpen al op jonge leeftijd mee om alles draaiende te houden.

Begin jaren zestig kwamen de eerste Hongaren en Spanjaarden als gastarbeiders naar Someren. Zij gingen aan het werk bij Philips of bij Kappa Van Dam, de kartonfabriek in Helmond. De gastarbeiders woonden aan de Sluisstraat in lange, lichtgroene barakken die oorspronkelijk vóór de Tweede Wereldoorlog waren gebouwd voor de ontginners van de Peel, in het kader van de werkverschaffing.

De barakken kregen de bijnaam Casa El Elefante, wat letterlijk ‘Huis van de Olifant’ betekent. Men zegt dat die naam ontstond doordat Kappa reclame maakte met de slogan dat hun kartonnen dozen zó sterk waren dat er een olifant op kon staan.

Bij de barakken hoorde ook een gemeenschappelijke ruimte: La Cantina. Dit was een kantine met een bar, een biljart en muziek, waar de bewoners elkaar ontmoetten en hun vrije tijd doorbrachten. Pierre Claessens verzorgde hier de drankjes. Het beheer van de barakken lag in handen van Kappa.

In 1984 namen Peter en Wilma de zaak over onder de naam Havenoord. Peter stond als kok in de keuken en Wilma was gastvrouw en verzorgde de bediening. Ze trouwden in 1986. Wilma werkte daarnaast nog enkele jaren bij een ander bedrijf, maar stopte daarmee toen hun zonen Jean Pierre en later Rogier werden geboren.

Peter en Wilma gingen ieder jaar met vakantie naar Spanje. Toen het economisch wat minder ging, besloten zij in 1997 Havenoord te veranderen in Pedro’s Tapasbar. Dat bleek een gouden greep.

Van ver buiten Someren weten gasten het restaurant nog altijd te vinden. De vele kleine gerechten zorgen voor een gevarieerde menukaart, waarbij ook vegetariërs en mensen met speciale dieetwensen volop keuze hebben.

Wat bij veel mensen niet bekend is, is dat catering op locatie ook mogelijk is. Zo verzorgden Peter en Wilma jarenlang de catering bij Hogeschool De Kempel. Ook voor een lekkere lunch, een broodje of een kom soep kunnen gasten terecht bij Pedro’s.

Wat Peter en Wilma zelf het mooiste vinden, zijn de trouwe vaste gasten. Mensen uit Zuidwolde keren ieder jaar terug vanwege de Kennedymars. Ook de wielergroep uit Pijnacker weet de tapasbar al jarenlang te vinden. Zelfs passanten die met plezierjachten over de Zuid-Willemsvaart varen, leggen regelmatig aan voor een bezoek. Daarnaast zijn er al jaren vaste wekelijkse gasten.

Die gezelligheid was er vroeger ook al. Na de heilige mis op zondag kwamen veel huisvaders een borreltje drinken bij De Claes. Als het te laat werd, stuurden de moeders één van de kinderen om vader mee naar huis te nemen.

Hoe zien Peter en Wilma de toekomst?

‘Zolang we gezond blijven, gaan we door,’ zegt Peter. ‘Al zijn we wel iets aan het minderen. We hebben jarenlang zes of zeven dagen per week gewerkt; dat is voorbij. Een paar dagen per week vrij is ook heerlijk, en misschien wat vaker vakantie vieren in Spanje.’

Peter houdt erg van wandelen en inmiddels genieten Peter en Wilma ook van hun kleinkind. ‘Heel fijn,’ vult Wilma aan.

Opvolging door één van de zonen?

Jean Pierre is werkzaam in de fietsenwereld en Rogier in de reclame- en evenementenwereld. ‘Dus ooit houdt het hier op bij Pedro’s,’ zegt Peter.

Hoewel Pedro’s Tapasbar net buiten het centrum van Someren-Eind ligt en daardoor bij sommige evenementen misschien minder opvalt, is het volgens Peter en Wilma zeker de moeite waard om er eens voor om te rijden.

Interview: Roset Schroijen