Tour de France

Lieve lezers en lezeressen,

Hebben jullie ook zo genoten van de Tour de France? Ik wel. Hoewel ik zelf nooit aan wielrennen heb gedaan, kan ik er enorm van genieten. Ik zou ook een hele slechte wielrenner zijn geweest. Als ik bij de “flyover” (brug) van kwart voor twaalf met de fiets omhoog moet, kom ik halverwege al de man met de hamer tegen. Heb ik een vlakke etappe dan heb ik na een paar kilometer al te maken met “de hongerklop” en moet ik in Lierop al afstappen voor een bordje erwtensoep bij het Jagershuis. Op de terugweg rijd ik voor de bezemwagen.

Ik ben ooit wezen fietsen in Zuid Limburg. Ben daar de Keutenberg op gefietst. Heb daar een flinke zweepslag opgelopen. Niet van het fietsen want ik moest al na 50 meter afstappen. Ik moest te voet tegen die bult omhoog. Zelf vond ik dat de trauma helikopter moest komen maar dat vonden mijn medewielrenners nogal overdreven.

Terug effe naar de Tour de France en effe terug in de tijd. Heroïsche verhalen bijvoorbeeld van Wim van Est, bijgenaamd De Locomotief, IJzeren Willem, de Knoest en de Beul van het Heike. Die reed met zijn fiets de ravijn in. Hij overleefde het. Maakte later nog reclame voor horloges met de kreet: “mijn hart stond stil maar mijn Pontiac (horlogemerk) liep gewoon door.” Fijn voor Wim, anders had hij, met al zijn ellende, ook nog een nieuwe moeten kopen.

En dan hadden we natuurlijk nog “de Kannibaal” Eddy Merckx. Hij had aan 1500 wielerwedstrijden meegedaan en er 1499 van gewonnen. Dit is natuurlijk bij wijze van spreken. Onze grote wielerheld Joop Zoetemelk werd vaak tweede achter Eddy. Reed altijd in zijn schaduw. Onze zuiderburen zeiden daarom dat dit de reden was dat Jopie altijd zo wit keek. Later werd Jopie nog betrapt op dopinggebruik. Toen werd zijn bijnaam “Jopie Dopie”.

Hennie Kuiper was ook zo’n held. Prachtige renner maar altijd pech. Als er in Parijs Roubaix 1 punaise op de weg lag dan reed Hennie er in.

En dan is er nog het prachtige verhaal van Polleke. Polleke deed mee aan de Tour de France. Ik weet al niet meer wanneer dat was. Hij was een erkend dopinggebruiker maar werd weinig gecontroleerd omdat hij nooit bij de eersten reed. Maar op een gegeven moment zat Polleke bij een zware Piyreneeënrit in de kopgroep. Hij moest naar de dopingcontrole. Het zweet brak hem uit want hij stond stijf van de doping. Hij kon er niet onderuit en plaste netjes in het potje. Een paar dagen daarna moest hij bij de mensen van de dopingcontrole komen. Hij wist het. Nu is het gedaan met mijn wielercarrière. Met een zwaar gemoed en helemaal depressief ging hij de kamer binnen. Maar hij werd verrast. De voorzitter van de dopingcontrole zei: “allez Polleke, ik mag u feliciteren. Ge bent zwanger”. Polleke had de urine van zijn vrouw ingeleverd.

Waar ik ook van kan genieten zijn de prachtige kreten in het wielrennen. Bijvoorbeeld “Hij springt in het wiel” Lijkt me een pijnlijke gebeurtenis maar dat ter zijde. Ook de kreet “chasse patate” (sjas patat) is er zo een. De letterlijke betekenis daarvan is “de jacht op de aardappel”. Het is een aanvalspoging van een wielrenner, tussen het peloton en de kopgroep, die gedoemd is om te mislukken.

Lieve lezers en lezeressen, ik ga eens kijken of mijn vrouw de Sjas Patat al klaar heeft en mijn hongerklop kan stillen. Tot de volgende etappe en niet te veel doping gebruiken onderweg.

Op naar de Alpe D’huez.
Ben Lomans

P.S. Beste tiktokkers, mijn verontschuldigingen dat het toch weer over vruuuuuuger ging. Over mensen die jullie helemaal niet kennen. Ik beloof jullie dat ik de komende maand na ga denken over onderwerpen van deze tijd. De kans dat mij dat gaat lukken is echter niet zo heel groot maar ik ga me verdiepen in inflluencers en dergelijke. Een nieuwe wereld zal voor mij open gaan want ik ken er namelijk geen een.