Leven en laten leven!

Suzanne en ik zijn nauw betrokken bij Someren-Eind en onze kinderen hebben het er altijd prima naar hun zin gehad. Ze wonen of komen nog altijd graag naar de Ravelweg. Onze meiden wonen al jaren in de stad en onze zoon woont voorlopig nog thuis.

Alle drie hebben ze een fijne tijd gehad op basisschool De Vonder en bij verschillende verenigingen: Scouting, TVSE, de turnvereniging en muziekvereniging Juliana. Toch is geen van hen uiteindelijk blijven hangen bij een Eindse vereniging. Ze voelen zich op en top Brabander, maar of ze ooit terugkomen naar ons D’End? Dat weet ik zomaar niet. Het is niet aan mij, het is aan hen.

Het klinkt misschien als een cliché, maar waar ze ook terechtkomen: als ze het naar hun zin hebben waar ze wonen en leven, heb ik daar vrede mee.

We hebben onze kinderen opgevoed met de gedachte dat zij niet ons bezit zijn. Hopelijk hebben we hen kunnen begeleiden naar een zelfstandig en onafhankelijk leven. Op eigen benen staan was en is de missie. Of wij ooit opa en oma mogen worden, is nog maar de vraag. Net zo goed weten we niet of ze straks in de buurt zullen wonen als wij op onze beurt mantelzorg nodig hebben.

Ik geniet van de jonge mensen die vroeger bij onze kinderen in de klas zaten en nu een actief leven leiden in Someren-Eind. Maar ik geniet ook van de plekken waar onze kinderen ons mee naartoe nemen. Doordat onze meiden in de stad wonen en allebei een tijd in het buitenland hebben gestudeerd, gingen wij daar regelmatig op bezoek en leerden we ook andere culturen kennen.

Ik ben blij dat ik open-minded genoeg ben om met mijn kinderen over mijn idealen te praten, zonder die aan hen op te willen dringen. Zo kunnen zij hun eigen keuzes maken en hun eigen weg gaan.

Begin juni vierde ik mijn 61e verjaardag in petit comité. Met ons vijven bezochten we een live-uitzending van Spijkers met Koppen in Utrecht. We zaten letterlijk boven op het nieuws en werden meegenomen langs allerlei actuele onderwerpen: van de Utrechtse Pride tot dierenwelzijn en van maatschappelijke discussies tot muziek en cultuur.

Wat mij vooral aansprak, was hoe uiteenlopende meningen en thema’s met humor, relativering en respect werden besproken. Het zijn onderwerpen die soms ook in D’End spelen, maar door er met een open blik naar te kijken word je uitgedaagd om verder te kijken dan je eigen vertrouwde omgeving. Ook dat hoort voor mij bij leven en laten leven.

De rode draad van mijn verhaal? Er zijn vele wegen die naar Rome leiden, en Keulen en Aken zijn niet op één dag gebouwd. Met andere woorden: ik ben trots dat ik in Someren-Eind woon en leef, maar ik zie ook dat er veel andere mooie plekken en bijzondere mensen zijn met wie je prettig kunt samenleven.

Ik wens jullie allemaal een veilig, ontspannen en vrij leven toe. Een leven waarin we met een lach en een traan, met humor en zelfspot, met liefde en respect ons eigen ding kunnen blijven doen. En waarin we, ondanks alle verschillen, naar elkaar blijven omkijken.

Twan van de Moosdijk
Getrouwd met Suzanne, vader van Rosa, Isabel en Simon en bestuurder van de dorpsraad