Toeval bestaat niet… of toch wel? 

We gaan terug in de tijd, naar 1965. In Someren-Eind wordt volop gebouwd, ook in de Coöperatiestraat. Op de hoek van de Korteweg en de Coöperatiestraat staat het nieuwe huis van Frans en Nel van Lierop–Claessens. Het echtpaar verhuist erheen met hun tien kinderen: zeven jongens en drie meiden.

Twee jaar later, in 1967, beginnen ook Leo en Juul van der Rijt–van de Laar aan hun nieuwbouwhuis, pal naast de familie Van Lierop. Ze hebben op dat moment één dochter, later komt er nog een tweede bij.

Leo, een handige timmerman, bouwt het huis grotendeels zelf, samen met zijn collega en goede vriend, metselaar Piet van Meijl uit Leende. De buurjongens Jos en Piet van Lierop, destijds 15 en 17 jaar oud, helpen Leo op zaterdagen enthousiast mee. Ze mogen opperen, profielen stellen en zelfs de spouwmuur met specie bezetten. Op dat stukje vakwerk laat Leo hen hun handtekening zetten — een bijzonder gebaar voor twee jonge helpers.

Jarenlang wonen de families Van Lierop en Van der Rijt naast elkaar. Ze delen lief en leed, en blijven betrokken bij elkaars leven. Toen zoon Jos van Lierop een ernstig auto-ongeluk kreeg, leefden de buren intens mee. Ook nadat Frans en Nel later verhuisden, bleef het warme contact bestaan.

We maken een sprong naar 2024. Frans en Nel zijn al langere tijd overleden en ook Leo en Juul zijn ons ontvallen. Juul woonde tot het laatst toe, in 2024, met veel plezier in het huis dat zo eigenhandig werd opgebouwd en waar zoveel herinneringen lagen. In januari 2025 wordt het huis verkocht aan Andrea Raaijmakers en Bernard Eilers.

In dezelfde periode neemt de familie Van Lierop afscheid van hun dierbare broer Jos. Hij overlijdt op 2 april 2025, op 72-jarige leeftijd. Hoewel Jos al vele jaren in Eindhoven woonde, bleef zijn hart altijd verbonden met Someren-Eind — door familie, vrienden en herinneringen.

Andrea en Bernard besluiten het huis van Leo en Juul grondig te verbouwen om het aan te passen aan de huidige tijd en hun eigen wensen. Terwijl de stenen van de buitengevel worden verwijderd, ziet Bernard iets opvallends in het cement van de spouwmuur: de naam Jos van Lierop.

Een handtekening, achtergelaten door een jongen van vijftien — en precies in het jaar van zijn overlijden opnieuw zichtbaar geworden.

Is het toeval? Of… bestaat toeval misschien toch niet? Hoe dan ook: Jos heeft op een heel bijzondere manier nog één keer van zich laten horen.