Trots

In november 2023 traden wij als Artisjok voor de eerste keer op in De Einder. Dat smaakte naar meer, maar ons optreden had toen ook een leuke bijkomstigheid. Mijn vrouw Suzanne werd die dag benaderd door een enthousiaste vrouw uit D‘End (naam bij de redactie bekend) met de vraag om toe te treden tot het bestuur van De Einder.

Suzanne heeft daar even over nagedacht en is er vervolgens vol voor gegaan. Nu zijn we bijna drie jaar verder en hebben wij als Artisjok op 10 en 11 oktober opnieuw in De Einder opgetreden.

Wij mannen van Artisjok hebben daar enorm van genoten. Maar ik spreek nu even voor mezelf als ik zeg dat ik kei trots ben. Trots op mezelf, op mijn collega-zangers, muzikanten, technici, de regie en alle andere mensen die hierbij betrokken waren. We hebben de afgelopen weken kneiterhard gewerkt om de show op het gewenste niveau te krijgen. Daar heb je veel ‘spierballen, ziel en zaligheid’ voor nodig. Dat was de titel van de show, maar het typeerde ook perfect de aanloop naar deze optredens.

We kregen maximale medewerking van De Einder. Dat kwam niet alleen door Suzanne, maar vooral doordat we elkaar iets gunnen, blijven praten, vrijwilligers aandragen, mensen van buitenaf gastvrij ontvangen en uitleggen hoe dat hier in D’End werkt. En ga zo maar door.

En dan is het zover: optreden voor publiek. D’r is niks mooier dan optreden voor eigen publiek. Ik weet en voel wie er in de zaal zitten: Suzanne, mijn kinderen, mijn zussen, zwagers, schoonzussen, vrienden, de buurman, ooms en tantes. Machtig toch? En dan ben ik blij, dankbaar en trots.

Als je kinderen vervolgens achter de bar staan om na de show mee het feestje te maken, tja, dan ben ik opnieuw trots.

En als die enthousiaste vrouw, die Suzanne in 2023 verleidde om plaats te nemen in het bestuur, zegt: “We hebben twee dagen theater in De Einder gehad en daarbij mensen mogen ontvangen die hier nog nooit eerder waren geweest”, dan denk ik: wat hebben we samen een mooi visitekaartje afgegeven.

Toen we vijftien jaar geleden met Artisjok begonnen, was ons doel om met beperkte middelen mensen te raken met muziek en onze stemmen.
Dat onze show, dankzij zoveel mensen, met relatief weinig middelen, veel inzet en een groot gevoel van saamhorigheid bijna pro deo tot stand is gekomen en zoveel complimenten heeft opgeleverd, maakt me trots.

Mijn meiden wonen inmiddels in de stad, maar nemen de dorpse gemoedelijkheid nog altijd met zich mee. Hopelijk hebben ook de gasten die afgelopen week voor het eerst kennismaakten met Artisjok en De Einder deze gemoedelijkheid ervaren.
Het is goed om met beide benen op de grond te blijven. Maar trots zijn op wat wij hier samen voor elkaar boksen, dat is meer dan terecht. Dat is gewoon kei op zijn plaats.

Twan van de Moosdijk
Getrouwd met Suzanne, vader van Rosa, Isabel en Simon en bestuurder van de dorpsraad